Архив автора: togaymurod.uz

Абдуғафур Расулов. Ҳалол ижод

      Комментарии к записи Абдуғафур Расулов. Ҳалол ижод отключены

Кўзга илмасдан бўладими Полвонми, чавандозми, мерганми ўтдай ёниб, юлдуздай порлаб даврага кирса, сурур, ғурур, шиддат ва ишонч билан йиғилганларни шавқ-завққа тўлдирса, бор маҳоратини ишга солиб ғалаба қозонса: — Ҳало-о-ол! Ҳало-о-ол! — деган ҳайқириқ осмону фалакка ўрлайди. Ижодкор ҳам шавқ-завқ кишиси. Ҳало-о-ол ижоди, ёниқ асари, жонли, ҳаётий қаҳрамонлари билан китобхонни ром этишни орзу қилади. Тоғай Мурод юрагида ёли бор ёзувчилардан эди…. Давоми »

Ҳалима Худойбердиева. Тоғай Мурод дегани — тоғдай мурод дегани…

      Комментарии к записи Ҳалима Худойбердиева. Тоғай Мурод дегани — тоғдай мурод дегани… отключены

Бисмиллаҳир роҳманир роҳийм. Тоғай Мурод — фақат ижодкор, ёзувчигина эмас, ўтмишни чуқур биладиган ўткир кўзли тарихчи ҳамдир. Чунки унинг асарларини қўлдан қўймай ўқимоқдалар, ўқиш баробарида ўзларининг кимликларини чуқурроқ билмоқдалар, ўз илдизларини топмоқдалар, чуқурроқ инсонийлашмоқдалар. Тоғай Мурод ҳақида Жасур Кенгбоев мана бундай ёзади: «Ниҳоят бир куни Тоғай Мурод деган адибнинг «Отамдан қолган далалар»ини кўриб қолдим. Сотиб олдим. Романни ўқиб оромимни йўқотдим…. Давоми »

Хуршид Дўстмуҳаммад. Тоғай Муроднинг сирли дунёси

      Комментарии к записи Хуршид Дўстмуҳаммад. Тоғай Муроднинг сирли дунёси отключены

Биз Тошкент Давлат университетининг журналистика факультетида ўқиган кезлар қуйи курс талабалари битирувчи факультетдошларга жуда ҳавасимиз келарди. Чунки улар ҳадемай таҳририятларга бориб қизғин ижодий фаолиятга киришиб кетишади, гуриллатиб мақолалар чиқариб, эл-юртга танилишади. Шу ўй-хаёлда орамизда, «Қайси курсда ижодни боплайдиганлар кўпроқ?» — деган савол ҳам айланишиб қоларди баъзан. Биздан бир йил муқаддам ўқишни битираётган курсда кимсан Эркин Аъзам, Ҳалима Худойбердиева, Усмон Азим… Давоми »

Вафо Файзуллоҳ. Абадият

      Комментарии к записи Вафо Файзуллоҳ. Абадият отключены

Одам нега дунёга келади? Одам нега дунёдан кетади? Унинг турғун манзили қаер? Биров ҳақида ўйлашнинг ўзи даҳшат, кўнгилни оғритади, юзини кўриш мусибат. Ҳаққа кўрсатма, деб тавалло қиласан. Бошқа бир киши эса беихтиёр хаёлингга кириб келаверади. Ўз-ўзингдан у ҳақида гапириб юборасан. Туйқус эслаб қоласан. Ҳозир нима қилаётган экан, деб ўйлаб ўйингга етолмайсан… Сен ҳаво олаётган борлиқдан унинг ҳам нафас олаётгани мўъжизадай… Давоми »

Иброҳим Ғафуров. Ҳассос дарё

      Комментарии к записи Иброҳим Ғафуров. Ҳассос дарё отключены

Тоғай Муроднинг илк асарларини ўқиганда уларнинг кутилмаган поэзияси мени ўзига ром этди. Эсимизда, ўша асарлар дунёга келиб ўқилаётганда жуда кўпчилик ўқувчиларга ва қалам аҳлига бу кутилмаган поэзия шундай жуда чуқур таассурот қолдирган эди. Улар яқин-йироқ адабиётлар сарҳадлари ва уфқларига қараганда ҳам ўхшаши йўқ адабий-бадиий ҳодисалар эканлиги кўриниб турарди. Грузинларнинг Пиросмани деган рассоми ўтган. Унинг суратлари худди жуда талантли болалар чизган… Давоми »

Нурислом Тўхлиев. Армон

      Комментарии к записи Нурислом Тўхлиев. Армон отключены

Ўша пайтлар нуфузли ҳисобланган идорада ишлардим. Биров телефонда бир неча дақиқага қабул қилишимни сўради. У мен сиртдан яхши билган, саксонинчи йилларда қўлдан-қўлга ўтавериб, жилдлари титилиб кетадиган, баҳсу мунозараларга сазовор бўладиган асарлар муаллифи Тоғай Мурод эди. Унинг «От кишнаган оқшом», «Ойдинда юрган одамлар» каби қиссалари ва ҳикояларини мириқиб ўқигандим. Айниқса, «От кишнаган оқшом»даги Тарлон лақабли отнинг жонли, сержилва тасвирларидан беҳад таъсирланган… Давоми »

Маҳмуд Саъдий. У — ҳамон саҳнада

      Комментарии к записи Маҳмуд Саъдий. У — ҳамон саҳнада отключены

Тоғай Мурод асл ёзувчи сифатида ўзининг илк қиссаси «Юлдузлар мангу ёнади» билан элга танилди. Қисса бирдан жамоатчиликни ҳайратга солди. Тўғри, унинг кейинги «От кишнаган оқшом», «Ойдинда юрган одамлар» қиссалари биринчисидан юксакроқ турса-да, лекин Тоғайнинг бу асарини халқ бошқача қабул қилди. Назаримда, китобхонлар ана шундай янги, илҳом билан ёзилган кўтаринки, халқ руҳиятидаги асарга эҳтиёж сезаётган эди. Ўша кезлар мен «Гулистон» журналида… Давоми »

Омон Мухтор. Ороли бор одамлар

      Комментарии к записи Омон Мухтор. Ороли бор одамлар отключены

Гапни бир танишимдан бошлай. Таниш ҳам эмас, қадрдон. Қучоқлашиб кўришадиган. «Таниш» деганимга сабаб, йиллар бўйи тақдир тақозоси билан бир даврада юриб, илк қарашда ака-укага айланиб кетганмиз-у, лекин орамизда сирдошлик, дардкашлик йўқ. Иккимизни ҳам одамлар «ёзувчи», дейишади. Шунинг баробарида, бизда маслак, адабиётга, демакки, ҳаётга ҳам қараш ҳар хил эканлигидан, муносабатларимиз орадаги қулатиш қийин бўлган девор устидан бир-бирига қўл чўзиб тургандек ҳолатни… Давоми »

Мирпўлат Мирзо. Оқ саллали тоғлар дуоси

      Комментарии к записи Мирпўлат Мирзо. Оқ саллали тоғлар дуоси отключены

Столим устида Тоғай Муроднинг ҳаётлик пайтида нашр этилган китоблари. Улар ҳаммаси бўлиб беш-олтита. Дўстимнинг барча асарларини ўқиганман. Мана, қайтадан варақлаб ўтириб, хаёлга чўмаман. Яна варақлайман. Бу сафар уларни энди келажак авлод учун нечоғлик муҳимлигини ўзимча салмоқлаб кўриш маъносида кўздан кечирган бўламан… XX аср бир жиҳатдан коммунизм сароби билан инсоният эсида қоладиган бўлди. Унинг ғоясига маҳлиё бўлган ёзувчилар гўё алдангандек бўлдилар…. Давоми »

Йўлдош Эшбек. Мўминнинг каромати ёки орият куйчиси

      Комментарии к записи Йўлдош Эшбек. Мўминнинг каромати ёки орият куйчиси отключены

Етмишинчи йиллар адабиётга гуриллаб кириб келган, кириб келишдан олдин ловиллаб ёнган, куйиб-куйманган дўстларимни, улар билан ўтказган кунларимни, тунларимни, суҳбатларимни эслаб, орзиқиб, энтикиб, хуш маънода ғалати бўлиб кетаман. Улар билан кечирган кунларим, суҳбатларим гўё жуда олисларда, уфқлар ортида қолиб кетгандай, анвойи нурларга чулғаниб эртакнамо тушларимга киради. Уларни соғинаман. Нега? Улар (кўпчилиги) тирик-ку?! Бу саволга жавобни билмайман. Билсам-да, жавобим аниқмас, қандайдир мавҳум…. Давоми »